Корҳои таълимӣ бо наврасони душвор
Бисёр вақт дар волидон, волидон ва муаллимон ҳамон хато мекунанд. Бо қаноатмандии калонсолон, кӯдакон бозгашта, «тарбияи дуруст» ва дар сурати ошкор намудани услуби кӯдак кӯдак бояд муқобилият нишон диҳанд, вале нияти худро ва хусусияти худро вайрон накунад, баъзан ҳалли имконпазир бо роҳи мураккаб мегардад. Ҳамчунин, дар муқобили ду ҳамкасбони худ муаллимон наметавонанд мавқеъи худро қабул кунанд, дар мобайни онҳо бояд зарур бошад. Вақте ки калонсолон ба комёбиҳо итоат мекунанд, ин қобилияти баланди инкишоф додани фикри худ, мустақил шудан ва аксар вақт ба рафтори харобиовар ва ё баръакс, шиддатнокӣ ва ҷудокунӣ меорад.
Корҳои психолог бо наврасони душвори ҷудошуда бекор карда шудааст
Азбаски бисёр ҷиҳатҳо сабабҳои рафтори шадиди навраси душвор дар камбудиҳои тарбияи ҷисмонӣ, кори бо волидон низ дар раванди ислоҳкунӣ мебошад.
Натиҷаи мусбӣ дар кори инфиродӣ бо навраси душвор аз он вобаста аст, ки оё муаллим (ё падар) худаш имконият медиҳад, ки тағироти кӯдаки худро дар ояндаи худ ба эътибор гиранд.